Ne çok ölüyoruz bugünlerde anne!

Ne çok ölüyoruz bugünlerde anne!

 Yıldızlar dökülüyor her gece gökyüzünden, güneşlere yolculuk başlıyor her gün yeryüzünden. İnsanlık sahile vuruyor. Ellerimizden kayıp gidiyor bin bir emekle yetiştirdiğimiz fidanlarımız. Dini, dili, mezhebi, ırkı ne olarsa olsun ölen hep bizim insanlarımız. Bizim kadınlarımız Bizim çocuklarımız.

Ne çok ölüyoruz bugünlerde anne!

 Ne çok acı taşıyoruz serçe yüreklerimizde.  Ne ihanet görüyor gözlerimiz. Ne çok anlamsız kalıyor sözlerimiz.Çığlıklar bir mengene gibi kıskaca almış duygularımızı. Kurtulamıyoruz öfkenin öksesinden.

Ne çok ölüyoruz bugünlerde anne!

 

Coğrafyamız yasta, toprağımız kan, tabutlar kıpkırmızı. Vurulan ben, vuran ben, gözyaşı denizinde boğulan ben.

 

Ne çok ölüyoruz bugünlerde anne!

 

Masalarda satılıyor bedenlerimiz, musallada timsah göz yaşları akıtıyoruz. Nutuklarımız ihanet kokuyor. Söylevlerimiz iki yönü keskin bıçak gibi yaralıyor gönülleri.

 

Ne çok ölüyoruz bugünlerde anne!

 

Ne çok kardeşliğimize kurşun sıkılıyor. Algılar ve kurgular gerçekleri perdeliyor. Korkuyoruz hainleri birbirimizin kulağına fısıldamaktan. Yalanlar gerçeklerden daha inandırıcı geliyor. İmanımızı yalan, İslam’ımızı riya üzerine bina ediyoruz.

 

Ne çok ölüyoruz bugünlerde anne!

 

Mezar taşlarına doyulmamış hayatların ismini kazıyoruz.  Cüzdanlarımızın içinde herkesin unuttuğu sevdiklerimizin son fotoğrafını taşıyoruz. Düşmanlar çoktan gitmiş, biz gölgelerimizle savaşıyoruz. İçine baldıran zehri katılmış hayatları yaşıyoruz.

 

Ne çok ölüyoruz bugünlerde anne!

 

Hepimiz haysiyet celladı olmuşuz. En mahrem, en kutsal kelimeleri beylik pazarında ucuza satıyoruz. Sormuyoruz, sorgulamıyoruz slogan atıyoruz. Din kirli ağızda yalama, Kitap mızrak ucunda aldatma, bayrak soytarıya dekor,

 

Ne çok ölüyoruz bugünlerde anne!

Bayraklar en çok sıvasız evlere asılıyor. En çok anneler dizlerini dövüyor. Ve en çok dağ gibi babalar susuyor, yırtık ayakkabılarını saklayarak. Ve en son çocuklar konuşuyor,  “baba” diye.

 

Ne çok ölüyoruz bugünlerde anne!

Ne çok özlüyoruz; barışı, kardeşliği, vefayı.

 

Ne çok ölüyoruz bugünlerde anne!

 

Hem de ne çok  ölüyoruz. Bitti, derken her defasında başa dönüyoruz. Hain kim, ihanet nerden hepimiz biliyoruz. Biliyoruz da bilmem neden korkuyoruz ve neden susuyoruz….

HASAN MAHİR

www.hasanmahir.com

Leave a Reply