Yangın Var Dostlar

Yangın var dostlar, yangın var. Hırsız evi soymuş. Kaçarken evi ateşe vermiş. Ev yanıyor, sokak yanıyor, mahalle yanıyor, şehir yanıyor, ülke yanıyor, yürek yanıyor. Elinde bir damla gözyaşı olan bu yangına ağlasın dostlar, bu yangına ağlasın.

Şahsi ikballer için umumun istikbalini karartacak sloganlar atılıyor. Gövdeyi kurt götürmüş farkında değil kuyruğu dik tutma telaşına düşmüş koca koca adamlar.

Camide aynı kıbleye yönelmiş, başını secdeye koymuş cemaat yanındakine düşman gözü ile bakıyor. Kelamlar aynı kitaptan, ithamlar aynı kaynaktan, yaralı vicdanlar aynı yoldan, hey hat tefrika kuşatmış kubbeleri. Safların arasında şeytan kol geziyor. Minber bu hale başka ağlıyor. Mihrap başka ağlıyor.

Şubat soğuğunda üşümüş çocuklar, güneş yükseldi, bağa bahçeye bahar geldi diye sevinirken içlerine ateş düşüyor. Alevler içinde umutlar üşüyor. Kimi kimine gönül koyuyor, kimi kimine küsüyor. Dağın haberi yok fareden, fare dağ doğuruyor.

Kırılıyor kapısı penceresi gönül evlerinin.  Filden gölgeler giriyor en mahrem odalara. En tenha sokaklarda gölgeler birbirini bıçaklıyor.

Köşelerde kalemler kılıçtan keskin, ekranda diller mızrak gibi sivri. Kim kime vuruyor. Kim ayakta kim düşüyor belli değil.

Çayların tadı, çorbaların tuzu kaçtı. Ehli vicdanın uykusu kaçtı. Öfke yürekten sokağa taştı.

Meydanlar köpürtülüyor, sular bulandırılıyor. Köprüler bir bir yıkılıyor. Duvarlar yükseliyor. En masum duygular kirletiliyor.

Sloganlar kirli, pankartlar banal, dostlar sanal, alkışlar yapma, kibir zirvede, fitne devrede her yanda kol geziyor.

Denize düşenler yılana, yalana, talana sarılıyor.

Nefisler firavunlaşmış,  Nemrutlar ateş yakmış İbrahimlere tamtam ateşi çalıyor. Her yanda Yusuflara kuyular kazılıyor.

Annesi ile babası boşanan çocuk gibi “ya o ya ben” ikilemin de bırakılıyor kahvede sokakta, mahallede, iş yerinde, hanede insanlar.  Biri diğerinin alternatifi olmadığına göre neden bu ayrılığın günahını çeksin çocuklar.

Dün ömrümden ömür alıp ona versin diye dua edenler şimdilerde yanık yürekle ocağına ateş düşsün diyor. Nerededir ehl-i vicdan, nerededir ehl-i vefa, nerededir ehl-i insaf? Neden susuyor, neden korkuyor?

Hakkı yok kimsenin bu milletin umudunu karartmaya. Hakkı yok kimsenin inanların önünü daralmaya.

Bir evlat uğruna milletin evladı ateşe atılamaz.

Fatma yanıyorsa Bilal’de yansın.

Mesele saltanatlıksa kralda yansın.

Bu gemi son gemi, bu gemi beyaz gemi kirletmeyin Ak kalsın.

Bizden sonrakilere adalet, doğruluk vefa, sadakat, miras kalsın.

4 Responses to “Yangın Var Dostlar”

  1. Ali Kaya diyor ki:

    Süper yazmışsın yine dostum. Bu yazıları sık sık yaz. Ulusallara kadar sesin gitmeli. Çünkü çok güzel konulara değinmişsin. Rabbim utandırmasın seni…

  2. Etka diyor ki:

    Çok dokunaklı bir yazı. Teşekkürler.

    İnşaAllah bu ayrılık biter.
    Küskünlükler gider.
    Nasılsa bu gündem düşer.

  3. GÖZEKSELİ diyor ki:

    hırsızdan yolsuzdan dostmu olur

  4. Ali Deliveli diyor ki:

    Yangın var hainlar, yangın var. The cemaat evi soymuş, Müslümanların Katrilyonlarını yurtdışına makbuzsuz, belgesiz kaçırmış. Kaçarken memleketi ateşe vermiş. Evlerine ateş sal dediği Müslüman milletin Evi yanıyor, sokak yanıyor, mahalle yanıyor, şehir yanıyor, ülke yanıyor, yürek yanıyor. Elinde bir damla gözyaşı olan bu yangına ağlasın dostlar, bu yangına ağlasın.

    Fetullah hocanın şahsi ikballeri, sahte mehdilik, sahte Mesihlik iddiaları için umumun istikbalini karartacak sloganlar atılıyor. Devletin Gövdesini cemaat kurtları götürmüş farkında değiller. Utanmadan kuyruğu dik tutma telaşına düşmüş küçük küçük adamlar.

    Fetullah’ın fitenesi, fesadı yüzünden Camide aynı kıbleye yönelmiş, başını secdeye koymuş cemaat yanındaki fetullahçılara düşman gözü ile bakıyor. Kelamlar aynı kitaptan, ithamlar aynı kaynaktan, yaralı vicdanlar aynı yoldan, hey hat tefrika kuşatmış kubbeleri. Safların arasında fetullahçı kol geziyor, şeytan sayelerinde tatilde.. Millet bu hale başka ağlıyor. Mihrap başka ağlıyor.

    Şubat soğuğunda üşümüş çocuklar, Türkiye yükseldi, İslam alemine bahar geldi diye sevinirken içlerine ateş düşüyor. Alevler içinde umutlar üşüyor. Okyanus ötesinden şer mihrak beddualar kusuyor. Milletin haberi yokken fetullahtan, fetullah yeni yeni fitneler, fesadlar doğuruyor.

    Kırılıyor kapısı penceresi gönül evlerinin. Cemaatten gölgeler giriyor en mahrem odalara. Müslüman’ların kasetlerini çekiyor, çekemezse başka kasetlere montajlıyor Müslümanların resimlerini. En tenha sokakta fetullah’ın adamları alüfteye gidecek siyasetçilere şantaj tezgahları kuruyor okyanus ötesinden gelen emirle.

    Fetullahçı medya Köşelerinde kalemler kılıçtan keskin, Fetullahçı ekranlarında diller mızrak gibi sivri. Daha dün “samimi sesi, vefalı duası” diye teşekkürname yayınladığı Başbakan’a vuruyor. Fetullah ne kadar düşüyor belli değil.

    Çayların tadı, çorbaların tuzu kaçtı. Ehli vicdanın uykusu kaçtı. Milletin fetullahçılara Öfkesi yürekten sokağa taştı.

    Meydanlar köpürtülüyor, sular bulandırılıyor. Köprüler bir bir yıkılıyor. Duvarlar yükseliyor. En masum duygular kirletiliyor.

    Sloganlar kirli, pankartlar banal, dostlar sanal, alkışlar yapma, kibir zirvede, fitne devrede her yanda kol geziyor.

    Denize düşen fetullahçılar İsraile, CHP’ye yılana, yalana sarılır gibi sarılıyor.

    Nefisler firavunlaşmış, Nemrutlar ateş yakmış,Müslümanların evine ateşi çalıyor. Her yanda beddular dağıtılıyor.

    Annesi ile babası boşanan çocuk gibi “ya o ya ben” ikilemin de bırakılıyor kahvede sokakta, mahallede, iş yerinde, hanede insanlar. Biri diğerinin alternatifi olmadığına göre neden bu ayrılığın günahını çeksin çocuklar.

    Dün ömrümden ömür alıp Başbakana versin diye dua edenler şimdilerde insafsızca, vicdansızca, haince, kahpece, kalleşçe ocağına ateş düşsün diyor. Nerededir ehl-i vicdan, nerededir ehl-i vefa, nerededir ehl-i insaf? Neden susuyor, neden korkuyor?

    Hakkı yok kimsenin bu milletin umudunu karartmaya. Hakkı yok kimsenin inanların önünü daralmaya.

    Bir sapık hoca uğruna milletin evladı ateşe atılamaz.

    Fatma yanıyorsa Bilal’de yanmasın.

    Mesele saltanatlıksa en kısa zamanda geri gelsin.

    Bu gemi son gemi, bu gemi beyaz gemi yakmayın, Mavi Marmara gibi dillerizle kirletmeyin, Ak kalsın.

    Bizdeki sonrakilere adalet, doğruluk vefa, sadakat, fetullahçılara kalsın.

Leave a Reply